Verlost van oude pijn

Gisteren was het tijd voor de tweede meditatieavond uit een reeks van vijf. Met de deelnemers ging ik naar geborgenheid en het innerlijk kind, voordat we doorgingen naar zonder grenzen durven creëren.

 

Het mooie van deze avonden en meditaties is dat je vooraf een intentie kunt hebben en er toch andere dingen kunnen ontstaan dan je verwacht.

En dat sluit weer mooi aan op zonder grenzen creëren. Waar je een intentie plaatst en je op één deur focust, kan het zijn dat je andere deuren mist waar veel mooiere dingen achter beschikbaar zijn voor jou.

 

Wat gisteren werd gecreëerd helpt mij enorm om een stuk uit mijn verleden voortaan anders te zien, zonder dat ik daar dusdanige pijn voelde of een specifieke behoefte had.

Tijdens de meditatie bleef ik mezelf afvragen waar ik als kind ongemak, stress, pijn of verdriet ervaarde. En terwijl ik de ‘pijnpunten’ herontdekte en ernaar keek van een afstand, zag ik dat het niet mijn pijn en angst was die ik waarnam. Het was de pijn van anderen om mij heen die ik waarnam en die ik in mijn jeugd verkeerd identificeerde. Wat een verademing! Al die tijd dacht ik dat ik bang was voor een aantal mensen, terwijl ik nu kon ontdekken dat ik gewaar was van hún angst! Daarmee vielen een aantal kwartjes op zijn plek en klopt nu eindelijk wat ik al die tijd niet kon plaatsen binnen mijn waarheid.

 

Ook al wist ik cognitief dat overal waar je iets niet kunt plaatsen er sprake is van een leugen, ik kon er nog niet bij op dat vlak. En nu, op mijn 45e, heb ik de leugen ontdekt en lost het veel op. Het lost op dat ik deze mensen kan ontvangen zoals ze zijn. Dat het oké is dat ze deden wat ze deden, omdat ze zijn wie ze zijn. Dat ene extra stukje liet mij zien wie zij zijn. Hoe mooi is dat!

De oude filmpjes in mijn geheugen kunnen nu herschreven worden. Zij zijn in de nieuwe versie niet langer gemeen, ze uiten op een gemene manier hun angst. En dat ik oké.

 

Waar dit inzicht een bijdrage kan zijn voor jou, hoop ik dat je die kunt ontvangen.